رهايى يا بى . مقام ورع مقامى شريف است و اهل آن بر سه طبقه‌اند : يكى آن‌ها كه ورعشان در احتراز از شبهات است . ديگر ورع از اين كه دل به ما سوى الله تمايل يابد و سوم ورع از خويشتن و متعلقات آن است . لذا از رسول گرامى صلّى اللّه عليه و إله رواست كه فرمود : « ودع ما يريك الى ما لا يريك فانك لن تجد فقد شى تركته للّه عزّ و جلّ « 1 » » آنچه تو را به ترديد مىاندازد ، رها كن و به سوى آن‌چه در آن ترديد ندارى برو ، چه تو هيچ‌گاه فقدان چيزى را كه براى خدا رها كرده‌اى در نخواهى يافت . الدرجة الثالثة : التورع عن كل داعية تدعوا الى شتاب الوقت ، و التعلق بالتفرق و عارض يعارض حال الجمع . درجهء سوم آن است كه هر داعيه و خاطر نفسانى را كه موجب پراكندگى وقت و وابستگى به تفرق و از دست دادن مقام جمع مىگردد و هر امر عارضى را كه با حال جمع معارضه مىكند ( مانند توجه به وقت و رؤيت مقام و حضور كه همه با مقام جمع منافات دارد ) از ريشه بركنى . در اين درجه ، ورع آن است كه از هر داعيه و انگيزه و خواستنى كه تو را به تلف كردن عمرت مىكشاند پرهيز كنى و هر چيزى كه آن حال صفا و وحدت باطنى تو را به تفرقه مىكشاند مثل امور دنيوى و دل مشغولىها ، همه را از بن و ريشه بركنى و با هركسى كه اين دل آرام را از تو بگيرد مبارزه نمايى . با دل آرامى مرا خاطر خوش است * كز دلم يكباره برد آرام را « 2 » اين آرامش و صيقل دل جز با آب ديده و اكسير اشك به دست نيايد . به قول حافظ : به آب ديده بشوييم خرقه‌ها از مى * كه موسم ورع و روزگار پرهيز است و يا اينكه :

--> ( 1 ) . بحار الانوار ، ج 2 ، ص 260 . ( 2 ) . حافظ .